Ekstra-, intro-, a może ambiwertyk?

Szymon Lach   As Sprzedaży 17/2018 Tylko on-line
Pojęcia introwertyzmu i ekstrawertyzmu znane są od bardzo dawna. Od jakiegoś czasu funkcjonuje również pojęcia ambiwertyzmu. Kim jest introwertyk, ekstrawertyk i ambiwertyk? Jak rozmawiać z każdym z nich, żeby do nich dotrzeć? Tego dowiesz się z lektury poniższego tekstu.

Pojęcia introwersji i ekstrawersji do psychologii wprowadził Carl Gustaw Jung. Podstawą do ich opracowania miała być teoria temperamentów fizjologicznych Kretschmera. Po raz pierwszy pojęcia te pojawiły się prawie 100 lat temu, dokładnie w 1921 roku, w pracy pod tytułem: „Typy psychologiczne”. Oczywiście, jak każda teoria, tak i ta przechodziła później modyfikacje. Nanosili je m.in. Hans Jurgen Eysenck czy Paul Costa i Robert McCrae (model wielkiej piątki).

Według autora tych pojęć, Junga, introwersja i ekstrawersja to sposób, w jaki realizuje się energia libido. Jung postrzegał kwestię libido zupełnie inaczej niż kojarzony z tym pojęciem Freud, przez którego libido było kojarzone przede wszystkim z popędem seksualnym. W teorii Junga libido to ogólna energia psychiczna. A introwersja i ekstrawersja to kierunki jej realizacji. Jung twierdził, że ekstrawertycy realizują tę energię na zewnątrz, sterują nimi potrzeby i oczekiwania środowiska zewnętrznego. Introwertyk kieruje tę samą energię do wewnątrz (uruchamiają się u niego subiektywne stany wewnętrzne i procesy psychiczne, a pierwszą jego reakcją na nowe środowisko jest wycofanie się).

Obecna perspektywa i postrzeganie

Dziś postrzegamy te dwie energie szerzej. Powszechnie uważa się, że ekstrawertycy to osoby o dużej energii wewnętrznej, których „wszędzie pełno”. Z reguły o pozytywnym nastawieniu do świata i drugiego człowieka. Chętnie pomagają, angażują się w różne sprawy. To osoby, które dużo mówią i opowiadają bardzo barwnie. Przy tym dużo gestykulują, często modulują głos. Lubią być w centrum uwagi, lubią otaczać się ludźmi, mają wielu znajomych i niewielu przyjaciół (choć szybko potrafią ludzi określić mianem przyjaciela).

Mianem introwertyka dziś określamy osoby wycofane, takie które znacznie mniej angażują się w życie społeczne i relacje z innymi ludźmi. Tym pojęciem często określa się ludzi, którzy niewiele mówią, mają bardziej jednostajny i spokojny styl wypowiadania się, nie gestykulują, sprawiają wrażenie niepewnych i przestraszonych. Co jest charakterystyczne dla introwertyków (a mało kto o tym wie), potrafią czasami przyjmować zachowania ambiwertyczne (wyjaśnię to pojęcie w dalszej części artykułu), jeśli są w swoim, wielokrotnie sprawdzonym gronie.

Introwertyk
  • energię czerpie z samotności, a traci ją wśród ludzi,
  • potrafi aktywnie słuchać,
  • mówi wolniej, z przerwami,
  • lubi rozmowy na osobności,
  • aby się skupić potrzebuje ciszy,
  • korzysta z pamięci długotrwałej,
  • pod wpływem stresu reaguje powoli,
  • zachowuje się spokojnie, jest wyciszony (nie mylić z nieśmiały).
Ekstrawertyk
  • energię czerpie od ludzi, a traci ją, gdy jest sam,
  • mówi szybko,
  • ma wiele zainteresowań,
  • korzysta z pamięci krótkotrwałej,
  • utrzymuje większy kontakt wzrokowy z rozmówcą podczas mówienia niż podczas słuchania,
  • jest mniej odporny na sytuacje stresowe,
  • czuje się niekomfortowo podczas dłuższego odpoczynku.
Ambiwertyk
  • człowiek uniwersalny,
  • posiada cechy zarówno charakterystyczna dla ekstrawertyka, jak i introwertyka,
  • potrafi dostosować się do sytuacji,
  • potrafi przemawiać, ale i słuchać,
  • dobrze czuje się w towarzystwie, ale i sam ze sobą.

Dostęp możliwy dla zalogowanych użytkowników serwisu. Jeśli posiadasz aktywną prenumeratę przejdź do LOGOWANIA. Jeśli nie jesteś jeszcze naszym Czytelnikiem wybierz najkorzystniejszy WARIANT PRENUMERATY.

Zaloguj Zamów prenumeratę
Drukuj

Zobacz również

Archiwum